Dierbare handen

In de boekhandel lag een boek zonder tekst, vol met gefotografeerde handen.
Het was een prachtig boek, er spraken zoveel verschillende gevoelens uit, alleen al door het kijken naar al die verschillende handen.
Handen zijn van wezenlijk belang voor ons dagelijkse bestaan.
Handen kunnen geven en ontvangen, iets pakken en vervolgens vasthouden.
Handen kunnen liefkozen en letterlijk of figuurlijk pijn doen.
Handen kunnen liefde of vechtlust tonen.
Immers met een gebalde vuist kun je geen handen schudden.

Handen veranderen door de jaren heen, hoe men zich tegenwoordig ook in bochten wringt om er jong uit te blijven zien, door make-up of ingrijpende behandelingen, zij verraden toch meestal de leeftijd.
Ook de handen van een overledene spreken, ze kunnen strak gespannen staan, maar ook heel ontspannen zijn.
Bij de laatste verzorging worden de handen, evenals het gezicht, door ons ingewreven met rozenolie of een eigen bodylotion.
De achterliggende gedachte hierbij is, dat deze handen zóveel werk hebben verricht en zóveel voor de nabestaanden hebben betekend.
Wij vragen de nabestaanden om de sieraden zelf van de handen af te halen.
Zeker de trouwring, ooit met zeer veel liefde om de vinger geschoven, laten wij graag door de weduwe of weduwnaar zelf van de vinger af halen.
De handen, zo duidelijk zichtbaar bij de opbaring, hebben een liefdevolle behandeling verdiend.

Wanneer wij, de overledene in de kist leggen vragen wij ook aan de nabestaanden hoe de handen moeten liggen.
Meestal, op een uitzondering na, kunnen we aan de wens voldoen.
Gevouwen, met of zonder rozenkrans, bloem of foto, losjes over elkaar, een hand op het hart of beide langs het lichaam.
Hoe graag wij elkaar vast willen houden, bij de dood moeten ook de dierbare handen loslaten.